natenczas

Gdy choroba się uaktywnia objawy choroby są mało zauważalne. Jednak w ciągu lat nasilają się i stają się bardzo widoczne – w zależności jak szybko choroba postępuje – po kilku latach, a niekiedy dopiero po kilkunastu.
SCA jest chorobą dziedziczną autosomalną, co oznacza, że najprawdopodobniej w rodzinie chorego wystapił przynajmniej jeden podobny przypadek choroby – jest to cecha charakterystyczna dla SCA ( w odróżnieniu od innych chorób mogących mieć podobne objawy, np. SLA). Czasem jednak może się zdarzyć, że nie potrafimy znaleźć w rodzinie nikogo chorego.

Podstawowe objawy SCA to:
- zaburzenia równowagi – związane z uszkodzeniem móżdźku – często przez niezorientowanych mylone jako zachowanie osoby nietrzeźwej. Składa się na to zarówno chwiejna postawa jak i chód marynarski.
- zaburzenia ruchów precyzyjnych – związane z uszkodzeniem móżdźku - wykonywane ruchy nie są precyzyjne (np. pisanie, chwytanie drobnych rzeczy) chory jest postrzegany jako osoba niezgrabna.
- problemy w pokonywaniu schodów – większe trudności przy schodzeniu niż przy wchodzeniu
- problemy przy wstawaniu z pozycji siedzącej
- brak równowagi i koordynacji w ciemności (z zamkniętymi oczami) – wzrok nie może skorygować błędów chorego móżdżku
- dysartria – trudności w mowie – mowa skandowana
- zwiększona męczliwość
- powolny zanik mięśni w wyniku uszkodzenia układu nerwowego.